http://555666444.blogfa.com

                  نمی دانم چرا رفتی نمی دانم چرا شاید خطا کردم و تو

 بی انکه  فکر غربت چشمان من باشی نمی دانم کجا تا کی ولی رفتی و بعد از رفتنت باران

 چه معصومانه می بارید وبعد از رفتنت یک قلب در یایی ترک برداشت وگنجشکی که هر روز از

 کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد....

 در اتاقی که به اندازه ی یک تنهایی است دل من که به اندازه ی یک عشق است به بهانه های ساده ی

خوشبختی خود می نگرد.